هم دنبالهء آيات قبل است و اين مطلب را مىگويد كه حاكم بايد پيغمبر اكرم ( ص ) باشد و بعد هم آن مؤمنان كه نماز بر پا داشته و در حال ركوع زكات مىدهند . كه منظور شخص على عليه السلام مىباشد كه بعداً توضيح مىدهيم . سير آيات اين چنين است : ابتدا مىفرمايد : ان احكم بما انزل الله - حكم بما انزل الله كن ، بعد مىفرمايد : افحكم الجاهليهء يبغون : اينها حكم جاهليت را مىخواهند ، مىبينيد كه مسألهء زير بار نفوذ حكم طاغوت و جاهليت نرفتن است . سپس مىفرمايد : لا تتّخذوا اليهود و النصارى اولياء - يهود و نصارى را سرپرست و ما فوق خود نگيرد . اينها كه نمىخواستند كه پيش آن غير مسلمانان بروند براى دوستى ، و لذا قرآن فرمود آنها را اوليا نگيريد و فرمود : تو بايد حكم كنى ، و آنها نبايد دنبال حكم جاهليت بروند ، و يهود و نصارا را اوليا بگيريد ، بعد از اين مطالب مىفرمايد كه ، انّما وليكم الله و رسوله - اين همان ولى به معناى سرپرستى است . در آيهء الكرسى هم كه مىفرمايد : الله ولى الذين آمنوا - مشخص است كه ولى به معناى سرپرستى است براى اينكه دنبالش دارد ، يخرجهم من الظلمات الى النور - خدا ولى است و اينها را از ظلمت بيرون مىبرد . اين كار سرپرست و نگهبان است كه اينها را از ظلمت بيرون مىبرد ؛ الله ولى الذين آمنوا يخرجهم من الظلمات الى النور والذين كفروا اوليائهم الطاغوت يخرجونهم من النور